Yediği onca baskıya, verdiği o kadar pozisyona ve kalesinde yaşadığı penaltı dahil çok sayıda tehlikeye karşın Trabzonspor’un kötü oyunuyla aldığı bu skor, mutlak bir başarı ve rövanş için büyük avantaj olarak kabul edilmelidir.
Durum çok net ortadaydı: Teknik Direktörünün transfer talebine karşın, yenisini katmak bir yana, tarihi aylar öncesinden belli bu maç için UEFA’ya bildirilen listesinden 3 oyuncu gönderilmişti.
Yetmedi; Dünya Yıldızı sunumu yapılan oyuncu bir günlük gecikmeyle kadroya bile alınamamıştı. Mevcut kadrodan bize göre de iyi bir onbir çıkardı Lazaroni. Gökdeniz kararı sürpriz gibi gözükse de, rakibin gol için ısrarlı bir baskı kurmak isteyeceği ve zaman zaman bu durumun risk almayı da gerektirebileceği olasılığından hareketle Umut ve çabuk oyuncu Ömer Rıza tercihi doğruydu.
Ancak hesapları çok basit bir savunma hatası bozdu. Dakikalar ilerledikçe çok daha kritik durumlara düşen savunmadaki pozisyon ve zamanlama hataları, rakibin maça galip başlamasına neden oldu.
Trabzonspor’un özellikle sol kanadındaki boşluğu iyi değerlendiren Apoel takımının, Gomez, Saitias ve Makridis imzalı organize her atağı, rakibi, adeta Tolga’yla burun buruna getirdi. Solari başta olmak üzere Apoel takımının forvetinin son vuruşlardaki beceriksizliği kadar, çoğu kez Tolga’nın yerinde kurtarışları, farktın artmasını engelledi.
Lazaroni, beklenen değişikliği ciddi bir gecikmeyle ilk bir saat dolarken yaptı ve en etkili silahı Gökdeniz’i sahaya sürdü. Gökdeniz takıma biraz hareket getirse de, maça damgasını vuran isim Yattara oldu. İlk yarıda taşıdığı bütün toplar, Trabzonspor hücumda çoğalamayınca rakip savunmada eridi. İkinci yarıda da durum değişmeyince gol umudu sadece rastlantılara kaldı. İki kez karambolde fırsat yakalansa da, son noktayı yine Yattara koydu. Attığı gol ayakta alkışlanacak türden olsa da, bu golün en önemli özelliği, ne yaptığını bilmeyen, bir oyun sistemi olmayan, kötü bir rakibe karşı adeta ezilen Trabzonspor’a hayat vermek, rövanş için büyük avantaj sağlamak oldu.
